پیامبران کتاب مقدس دست کم از خدایان آن ندارد. مثلا بعضی از آنها :

-         با زنان نامحرم زنا می کنند، چنانچه به حضرت داوود(ع) نسبت داده اند.

-         با   دختران خود زنا می کنند و به حضرت لوط (ع) نسبت می دهند.

-         مردم را فریب می دهند و آنها را می کشند و زنهایشان را به همسری در می آورند. این عمل را هم به حضرت داوود (ع) نسبت داده اند.

-         با خداوند کشتی می گیرند، چنانچه به حضرت یعقوب (ع) چنین نسبت می دهند.

-         کارهایی را که خداوند نهی کرده انجام می دهند، چنانچه به حضرت سلیمان (ع) نسبت می دهند.

-         قلبهایشان به جانب بت متمایل می شود، چنانچه به حضرت سلیمان (ع) نسبت می دهند.

-         برای پرستش بتها خانه می سازندو این مطلب را هم به سلیمان (ع) نسبت می دهند.

-         خداوند می خواهد آنها را بکشد، چنانچه به حضرت موسی (ع) نسبت می دهند.

-         ستمکار هستند و به کشتار کودکان و افتادگان و گاوان و گوسفندان فرمان می دهند.

خداوند ، در کتاب مقدس یهود ، شکل عجیب و غریبی به خود گرفته است ، مثلا همانند انسان است ، گیس و لباس دارد ، دو پا دارد ، مانند انسان راه می رود ، از آسمان به زمین فرود می آید ، به هر کجا که بخواهد میرود و جایی را برای سکونت و زندگی خویش مسکن قرار می دهد ، انقدر نادان است که بدون نشانه نمیتواند خانه مومنان را از خانه کفار تشخیص دهد و از خیلی چیزها بی خبر است ، پیمان خود را میشکند ، از کرده خویش پشیمان می شود ، گاهی غصه می خورد و بر کاری که کرده است ، اندوهگین می شود ، با انسان کشتی می گیرد و در عین اینکه سه تا است ، یکی است ، یعنی هم یگانه است هم سه گانه ، مار از او راستگو تر است، از آسمانها به زمین آمده ، بین کلام مردم تفرقه می اندازد ، چون از وحدت کلام آنها می ترسد ، چیزی را می گوید و باز  تغییر می دهد.

تورات یعنی تعلیم و بشارت , کتابی است آسمانی که بر پیامبر عظیم الشان حضرت موسی (ع) نازل شده است. ولی یهودیان ، این کتاب را تحریف کرده و خرافات و افسانه های زیادی در آن جای دادند. بطوری که امروز بصورت یک کتاب مضحک و عجیبی در امده است.

 نویسندگان تورات ، اشخاص مجهول الهویه و گمنامی هستند که قرآن درباره آنها می فرماید:

{ پس وای بر کسانی که از پیش خود چیزی نوشته  و بخدای متعال نسبت دهند تا به بهای اندک متاع ناچیز دنیا بفروشند، وای بر آنها از آن نوشته ها و آنچه از آن بدست آورند}

                                           (بقره 789)

و این آیه بخوبی بر آنها تطبیق می کند.

یهود یا جهود یکی از ادیان الهی است که بنیانگذار آن حضرت ابراهیم (ع) است. اما چون حضرت موسی صاحب شریعت بود و قوم بنی اسرائیل را از مصر نجات داد ، این دین بنام وی شهرت یافت.

واژه یهودی خود منسوب است به یکی از فرزندان حضرت یعقوب، بعد از حضرت سلیمان و تجزیه بنی اسرائیل متداول شد.

گاهی هم در اصطلاح به آنها کلیمی میگویند که این واژه منسوب است به کلیم الله که از القاب حضرت موسی میباشد.قدیمی ترین واژه ای که این قوم بدان نامیده شده است کلمه عبری است، زیرا یهودیان عبری نژادند که آن شاخه ایی از نژاد سامری می باشد. بنا به نوشته تورات سام یکی از فرزندان نوح پیغمبر است و گروهی از خاور شناسان اقوام عرب، آشور و عبری را سامی خوانده اند. مسکن همه اقوام سامی نژاد شبه جزیره عربستان بوده و تا چهار هزار سال پیش از میلاد در آن سرزمین زندگی شبانی داشته اند.

چادر نشینان عبرانی در حدود هزار و چهارصد سال قبل از میلاد از رود اردن گذشته و وارد سرزمین فلسطین شدند. پیش از ورود عبرانیها در سرزمین فلسطین یا کنعان ،مردمی زندگی می کرده اند که سامی نبودند. این مردم یا همان فلسطینی ها قرنها با عبرانیها جنگیدند و حتی پس از تسلط عبرانیها و تشکیل دولت اسرائیل از رقبای سرسخت دولت اسرائیل بودند.

  بدرستیکه  دشمن ترین انسانها نسبت به مومنان ،یهودیانند.

                                                                                                         مائده 82